Hepsi Yaralar, Sonuncusu Öldürür

Hayat, bir dizi yara izinden ibarettir. Kimimiz çocuklukta alır ilk darbeyi, kimimiz büyüdükçe öğrenir acının adını. Her biri, görünmese de derinlerde bir yerlerde iz bırakır. Bazı yaralar zamanla kabuk bağlar, bazılarıysa her hatırlandığında yeniden kanar. Ama gerçek şu ki, her yara değiştirir bizi.

Zamanla daha güçlü olduğumuzu sanırız; acıya dayanıklı, hayal kırıklığına alışkın, insanlara karşı daha temkinli… Ama aslında sadece kabuğumuz kalınlaşır. İçimizde hâlâ o ilk yaraların sızısı vardır, sadece ses etmemeyi öğrenmişizdir.

Hepsi yaralar.

Evet, her yaşanmışlık bir parçanı götürür. Her veda biraz eksiltir. Her ihanet biraz daha soğutur içini. Her yalan, gerçeğe olan inancını kemirir. Sevdiğin insanların uzaklaşmasıyla biraz daha içine kapanırsın. Ve tüm bu küçük ölümler birikir içinde, fark etmeden…

Ve bir gün, bir şey olur. Belki sıradan bir söz, belki küçük bir kayıp ya da hiç ummadığın anda gelen bir hayal kırıklığı. İşte o sonuncusudur. Diğerlerinin üzerine inşa edilen o son darbe. Seni tamamen sessizliğe iten, “artık yeter” dedirten.

Oysa dışarıdan bakıldığında, basit görünür. Kimse anlamaz neden bu kadar yıkıldığını. Çünkü kimse diğer yaraları görmez. O sonuncusu, sadece görünen yüzdür; gerçekte hepsinin toplamıdır seni öldüren.

Peki Çözüm Ne?

Belki de yara almaktan korkmamak gerekir. Kabuğumuzu inceltip, acıyı hissederek yaşamak… Her acının içinden geçmek ve onun da geçeceğini bilmek. Çünkü her yara bir iz bıraksa da, o izler kim olduğumuzu anlatır. Ve bazen, en derin yaralar bile zamanla bir şiire, bir şarkıya, bir güce dönüşebilir.

Kendimizi iyileştirmeyi öğrenmeliyiz. Her düşüşte biraz daha bilge, her acıda biraz daha insan olmak için. Çünkü ne kadar yara alsak da, hala yaşıyorsak, hala umut vardır. Ve umut, en güçlü iyileştiricidir.

Öyledir Umut iyi bir şeydir. Belki de en iyi şeydir. İdamlık mahkumun bile “belki ip kopar diye” umudu vardır. Hatta ebedi cehennemlik şeytan dahi Kerim olan Allah’ı çok iyi tanıdığı için bazen boşluğa düşermiş “belki Rabbim beni de affeder “ diye umutlanırmış!

Son söz:                                                          

Umut en son biter, O biterse her şey biter.

Ücretsiz Ön Görüşme