“Ben Demiştim” Demeyi Öğrenmek, “Gitmeyi Ezberlemek”tir

Bazen bir kelime sadece bir kelime değildir.

Bazen bir cümle sadece bir uyarı değil, bir veda provasıdır.

“Ben demiştim.”

Ne kadar kısa, ne kadar soğuk bir cümle. Ama altında ne kadar çok kırgınlık, kaç gece uykusuzluk, kaç kere sustuktan sonra söylenmiş suskunluklar var, kim bilir?

“Ben demiştim” demeyi öğrenmek aslında “gitmeyi” yavaş yavaş ezberlemeye başlamaktır.

Çünkü “Ben demiştim” diyorsan, bir şeyleri artık kurtaramayacağını anlamışsındır. Artık uğraşmıyorsundur. Artık içinden “yine de düzelir” umudu yok olmuştur.

Ve o umut ölünce, insan önce kendine yabancılaşır, sonra karşısındakine.

Gitmeyi Herkes Bilmez, Ama Ezberler

Kimse gitmeyi bilerek başlamaz bir ilişkiye.

Kimse bir dostluğu, bir aşkı, bir aile bağını, bir hayatı “giderim bir gün” diyerek inşa etmez. Ama bazı şeyler, giderken öğrenilir. Hangi valizi hazırlarken hangi anıyı arkanda bırakacaksın, hangi sokağa son kez bakacaksın, hangi cümle boğazına düğümlenecek — bunları insan yolda ezberler.

“Ben demiştim” bir iç çekiştir.

Ama aynı zamanda bir kabulleniştir de: “Ben elimden geleni yaptım. Ama bazı şeyler sadece benim çabamla düzelmezmiş.”

İşte tam da bu noktada başlar gitmek.

Ne bağırarak, ne kavga ederek. Sessizce.

Belki bir sabah kahveni içerken içinden geçen bir cümle olur bu:

“Artık kendimi korumam gerek.”

Gidişler, Suskunlukla Başlar!

Kimse bir anda çekip gitmez.

Gitmeden önce çok bekler, çok sabreder.

Yüzlerce kez anlatır, binlerce kez görmezden gelir.

Ama sonra bir gün, susar.

Ve işte o suskunluk, gitmenin ilk cümlesidir.

“Ben demiştim” ise o cümlenin yankısıdır.

Kendine hatırlatmadır belki: “Sen zaten biliyordun.”

Bile bile kaldın. Bile bile denedin. Bile bile inandın.

Ve işte şimdi, bile bile gitmeyi öğreniyorsun.

Sonuç:

“Ben demiştim” demek, bazen zafer değil, içsel bir yenilgidir.

Ama bu yenilgi, seni kendine döndüren tek zafer olabilir.

Çünkü gitmek, bazı insanlar için kaçmak değil; iyileşmenin tek yoludur.

Ve eğer bir gün “Ben demiştim” diyorsan, bil ki artık sen de “gitmeyi” ezberlemişsin.

Ama bu kez kendinden değil, kendin için gitmişsin.

Son Söz Goethe’nin olsun: 

“Savaşmayı bırakıyorum! Bunu veda say”

Ücretsiz Ön Görüşme